Urząd Miejski w Mirosławcu

baner baner baner baner Some description here
Zmniejsz domyślny rozmiar czcionki na stronie Przywróć domyślny rozmiar czcionki na stronie  Zwiększ domyślny rozmiar czcionki na stronie
Zmień język strony na angielski - tłumaczenie odbywa się za pomocą usługi google translator powered by Google

Piecnik

Sołectwo położone jest w południowo – wschodniej części gminy Mirosławiec, (powiat wałecki, województwo zachodniopomorskie) przy trasie nr 10, w odległości 12 km od Mirosławca. Piecnik zlokalizowany jest nad jeziorami: „Piecnik” oraz „Głębokim”. W bliskiej okolicy znajduje się jezioro „Bytyń Wielki”, które jest największe i najgłębsze w całym okręgu (877,1ha). Piecnik jest sołectwem, do którego należy także Kolonia Piecnik.
Wieś wzmiankowana w 1337 roku w „Landbuchu” ( kataster nowomarchijski), stanowiła wraz z Próchnowem enklawę brandenburską na terenie Królestwa Polskiego. Dopiero w 1816 roku Piecnik wraz z Próchnowem został administracyjne przyłączony do powiatu wałeckiego (wówczas już w granicach państwa pruskiego). Według wzmianki w „Landbuchu”w XIV wieku wieś ta należała do posiadłości rodu GÜNTERSBERG. Na podstawie dawnej kroniki kościelnej wiadomo, że w roku 1663 wieś należała do rodziny Anklam i Beneckendorff. Według danych katastralnych z roku 1829 Piecnik stanowił majątek ziemski o powierzchni 13,5 łanów 18 (hufe). Kościół (obecnie p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego) pochodzi z XVIII wieku i został wzniesiony jako świątynia ewangelicka. Jest to bezwieżowy budynek o konstrukcji szachulcowej („pruski mur”), na rzucie prostokąta, z dwuspadowym dachem, kryty dachówką. Chorągiewka na dachu ma datę 1710. Jeden z dzwonów (zachowanych jeszcze w okresie międzywojennym) był odlany w roku 1684. W roku 1929 we wsi powstał dom opieki społecznej („Wohlfartshaus”). W tymże roku, we wrześniu we wsi miał miejsce pożar, spowodowany uderzeniem pioruna. W roku 1930 Piecnik – podobnie jak szereg innych miejscowości gminy – zyskał połączenie komunikacyjne omnibusem pocztowym ( „Kraftpostlinie”)z Wałczem i Mirosławcem. Szacunkowo podaje się, że około roku 1939 wieś liczyła 561 mieszkańców i 120 gospodarstw domowych. Obecnie ma około 190 mieszkańców (1999r.). Piecnik w granicach Polski znalazł się w roku 1945. W lutym 1945 roku wieś była miejscem zaciekłych walk, które stoczyli tutaj w ramach operacji przełamania Wału Pomorskiego żołnierze 1 DP im. T. Kościuszki oraz 4 pułku ciężkich czołgów (1 Armia Wojska Polskiego).Korzystając z dogodnego położenia wsi wśród wzniesień panujących nad okolicą oraz między dwoma dużymi jeziorami (jezioro Piecnik i Głębokie) wojska niemieckie zorganizowały tutaj silną obronę, ryglującą szosę Wałcz – Mirosławiec. Ta szosa stanowiła jedyną drogę odwrotu dla jednostek niemieckich okrążonych w Wałczu.Ostatecznie wieś została zdobyta podczas nocnego ataku (około godziny 20.00) 11 lutego, przez żołnierzy 3 pp. (1DP im. T. Kościuszki).W walkach o Piecnik poległo wielu polskich żołnierzy, m.in. płk Jan Szczutko – zastępca d/s liniowych d – cy 1DP. W maju w roku 1967 umieszczono tutaj przy szosie głaz z tablicą upamiętniającą te walki. Jedną z atrakcji Piecnika jest położony nad jeziorem park (3,3 ha) z bogatym drzewostanem, na który składają się między innymi stare lipy, klony, kasztanowce, świerki oraz dwa stare dęby ( o obwodach 620 i 500 cm).
Inną osobliwością okolic Piecnika jest możliwość spotkania „oko w oko” ze stadem żubrów, które upodobały sobie rozległe błonia po lewej stronie szosy za wsią, w kierunku Mirosławca. Przy odrobinie szczęścia i zachowaniu należytej ostrożności można podziwiać te wspaniałe zwierzęta w naturalnym środowisku.
Do najcenniejszych obiektów zalicza się kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego wzniesiony jako protestancki w końcu XVIII wieku, o konstrukcji szachulcowej.

Wieś znajduje się przy drodze o znaczeniu ponadregionalnym, łączącą Pomorze z Wielkopolską. Leży na terenie o bogatej rzeźbie: licznych obszarach jezior i wzniesień wykorzystywanych jako pola uprawne.

Kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego wzniesiony jako protestancki w końcu XVIII wieku, o konstrukcji szachulcowej, otynkowanej. Świątynia na rzucie prostokąta, salowa, nakryta dachem naczółkowym, obecnie z eternitu. Wewnątrz strop belkowy, podparty rzędami drewnianych słupów.

W Piecniku znajduje się również park dworski o powierzchni 3,3 ha. Jest to park silnie
zaniedbany o charakterze leśnym. Wśród dendroflory na uwagę zasługują pomniki przyrody w części pomocnej parku oraz stare drzewa rosnące pomiędzy ruinami pałacu a drogą. W runie oprócz dominujących gatunków leśnych, oraz antropofitów (m.in. niecierpek gruczołowaty) występuje konwalia majowa, śnieżyczka, przebiśnieg i bluszcz pospolity. W założonym w I poł. XIX wieku w oparciu o istniejące warunki naturalne parku krajobrazowym rośnie około 400 - 500 drzew liściastych i iglastych mających około 150 lat, w tym niektóre dęby, buki, lipy, jesiony są znacznie starsze o wymiarach przekraczających 400 cm. Są wśród nich także egzemplarze znacznie grubsze. Stanowi on pozostałość całego założenia pałacowo - parkowego leżącego nad jez. Piecnik, z którego pałac i zabudowa gospodarcza uległy zniszczeniu w 1945 r.

 

galeria zdjęć Piecnika (w wykonaniu Ireneusza Stawskiego)


 

 

 

 

 

Dodatkowe informacje